Earls Court was jarenlang een braakliggend stuk grond. Met de bouw van twee stations werd het een spoorwegknooppunt in een grotendeels leeg gebied. Het idee om entertainment naar het terrein te brengen werd ter sprake gebracht door een ondernemer, John Robinson Whitley, die het land als festivalterrein gebruikte. Het zat Whitley echter niet mee, hij hield namelijk geen rode cent over aan zijn inspanningen. De droom van Whitley bleek echter wel bepalend voor de toekomst van Earls Court In 1935 werd het land verkocht; de nieuwe eigenaren besloten om er een vermaakscentrum te bouwen dat kon wedijveren met elk ander centrum in de wereld en dat “The Village Hall” verderop in de straat, door zijn eigenaren liefdevol betiteld als "Olympia", nog zou overtreffen. Het project ging niet precies volgens plan: de begroting werd overschreden en men liep achter op de planning. Earls Court opende met een chocolade- en banketbakkerijtentoonstelling in september 1937 eindelijk zijn deuren voor het publiek. Al spoedig volgden een motorshow en een bedrijfsautoshow. Ondanks problemen met de constructie werd het project - met een prijskaartje van 1,5 miljoen pond, toch nog op tijd voltooid. Het was een knap staaltje bouwkunst en dat is het vandaag de dag nog steeds. Als reactie op de vraag naar meer tentoonstellingsruimte werd Earls Court Two gebouwd. Het nieuwe, opvallende afgeronde dak van deze hal staat via opvouwbare wanden in verbinding met Earls Court One, is groot genoeg voor vier jumbojets en men vindt er geen binnenmuren of zuilen. Deze hal werd geopend door Diana, prinses van Wales op 17 oktober 1991.